{"id":8409,"date":"2016-11-14T21:00:09","date_gmt":"2016-11-14T21:00:09","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tjerkstra.com\/wordpress\/?p=8409"},"modified":"2016-12-04T12:09:06","modified_gmt":"2016-12-04T12:09:06","slug":"tsjinst-fan-diel-en-hiel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/religy\/tsjinst-fan-diel-en-hiel\/","title":{"rendered":"Tsjinst fan diel en hiel"},"content":{"rendered":"\n\n\n
<\/td>\n \"PDF\" <\/a><\/td>\n \"Print\" <\/a><\/td>\n \"E-mail\" <\/a><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n\n\n\n
Tsjinst op 2 septimber 2007 yn Drylts<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

1. Tarissing
\n<\/strong>
\nWy komme fan ‘e moarn by elkoar
\nyn de wittenskip dat it libben faak
\nnoch brutsen en ferdield is,
\nmar tagelyk giet \u00fas hoop \u00fat
\nnei in hiel libben,
\nfolslein yn it leauwe en de leafde.<\/p>\n

Wy fiere hjoed dat hiele libben al
\nen sprekke \u00fat
\ndat \u00fas help is yn de namme fan de Hear,
\ndy’t himel en ierde skepen hat,
\ndy’t trou is oan syn skepping
\nen dy’t stiet foar it wurk
\ndat Hy op Him nommen hat.
\nAmen<\/p>\n

2. Sjonge<\/strong>
\nPsalm 113 is hjoed ien fan de l\u00eazings,
\nd\u00earom sjonge wy dizze psalm as iepeningsliet.
\nPsalm 113: 1 en 2<\/p>\n

3. Foar de bern\/Ynlieding op ‘e tsjinst<\/strong><\/p>\n

Om sjen te litten: in boltsje en mes.
\nB\u00f4le as teken fan te iten ha
\nas tsjinstelling fan honger<\/p>\n

In mes as teken om te dielen<\/p>\n

It ferhaal fan Kullervo \u00fat de Kalevala,
\nit Finske myteboek<\/p>\n

4. Sjonge
\n<\/strong>Psalm 113: 3<\/p>\n

5. Gebed<\/strong><\/p>\n

Hear, tankewol foar it libben,
\nfoar de measten fan \u00fas al fierhinne.
\nTankewol foar al it goede
\ndat it libben \u00fas brocht hat:
\nit gelok fan in partner, fan bern en bernsbern,
\nde hichtepunten yn wurk, frije tiid en feesten.
\nHear, d\u00ear foaroer steane de djipten,
\nd\u00ear’t wy ek trochhinne gien binne:
\nsoargen om bern en bernsbern,
\nsykte, it ferlies troch it \u00e2lder wurden,
\nit ferlies fan de partner,
\nmiskien sels wol fan in bern of in bernsbern.
\nWy binne der \u00fas bewust fan
\ndat \u00fas libben breklik is, \u00fatinoar falle kin,
\ndat wy de kontr\u00f4le ferlieze.
\nMar wy leauwe tsjin al it breklike yn
\ndat Jo it paad sljochte ha
\nnei in folslein libben,
\nsa’t Jo it folk Israel \u00fbnder lieding fan Mozes
\nlaat ha troch it wetter fan de see en de rivier
\nnei it l\u00e2n fan belofte.
\nMeie wy dat perspektyf foar eagen h\u00e2lde
\nfoar \u00fas eigen libbensrivier.
\nAmen<\/p>\n

6. Sjonge
\n<\/strong>Liet fan de libbensrivier: 1
\nWize: Liet 469 \u00fat it Lieteboek foar de tsjerken<\/em><\/p>\n

It libben is as in rivier
\ndy’t streamt nei skiere fierten,
\nit br\u00fbst earst licht, de ein wurdt swier,
\ngjinien kin ’t streamen litte.<\/p>\n

7. L\u00eaze<\/strong><\/p>\n

Kalevala – Lemmink\u00e4inen<\/p>\n

Lemmink\u00e4inen \u00fat it Finske l\u00e2n fan de helden wie nearne benaud foar. Hy reizge allinnich nei it noarden, d\u00ear’t er fereale waard op ‘e dochter fan Louhi, de frou dy’t oer it Noarderl\u00e2n hearske. Graach woed er mei it famke trouwe, mar fan har mem moast er earst in tal opdrachten \u00fatfiere. By ien fan dy opdrachten kaam er om it libben, sa grouw\u00e9lich dat de dielen fan syn lichem yn de deadsrivier dreauwen.
\nSyn mem wie djip en djip rekke troch Lemmink\u00e4inens dea, mar net ferslein. Se fiske de dielen fan har soan \u00fat ‘e rivier op. Mei de huning fan in bij, dy’t waard ta in w\u00fbndersalve, slagge it har om Lemmink\u00e4inen wer yn it l\u00e2n fan de libbene helden werom te bringen.
\nDoe’t har soan sei dat er wer nei it Noarderl\u00e2n woe, nei syn famke, antwurde syn mem: ‘Gean mei my mei, myn soan, nei dyn heitel\u00e2n. Do moatst dy lokkich priizgje en God tankje dat hy dy wer ta libben roppen hat. God hat derfoar soarge datst fan de dea r\u00eaden bist.’
\nDoe lei Lemmink\u00e4inen de earm om syn mem har skouders en r\u00fbn mei har op nei it heitel\u00e2n.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

8. Sjonge
\n<\/strong>Liet fan de libbensrivier: 2, 3 en 4
\n
\n<\/em>Elk libben is in smelle stream
\nmei t\u00fbzen grouwe stiennen
\ndy’t brekke ’t wetter en de dream
\nferdampt yn gleone sinne.<\/p>\n

In stien ferleit de beek wol wat,
\nmar wa kin ’t streamen litte?
\nIt is no ienkear ’t minsklik lot
\nte libjen nei de fierte.<\/p>\n

Dy fierte is earst de rivier,
\nd\u00ear’t beken hinne rinne,
\nsa makket elk de mienskip wier,
\ngjinien kin it allinne.<\/p>\n

9. Ferkundiging 1
\n<\/strong>
\n“Ik fiel my brutsen,” hearst immen wolris sizzen.
\nDat kin dan slaan op it lichem nei in grutte ynspanning of as gefolch fan in sykte of operaasje. Mar ek op ‘e geast fan de minske, bygelyks troch it ferlies fan in neiste, dyn man, frou of miskien noch wol slimmer ien fan dyn bern. In minske kin ek brutsen w\u00eaze troch alles wat er yn syn libben meimakke hat. Wat hawwe jim yn it lange libben al net belibbe oan freugde, mar ek oan fertriet. It kin ek noch dat de minsklike geast brutsen is troch in psychyske sykte, sa as schizofreny. Dat wurd seit it al: in splitsing yn de persoanlikheid.<\/p>\n

Dit is mar in breklik begjin fan de preek, hear ik jim tinken. Kin it net wat positiver? Want it brekken liedt ta brokken, dielen. En wa’t brekt, bliuwt mei de brokken sitten. Is it net better om it spul hiel te litten? Dan hoecht der ek net lime te wurden. Mar sa ferrint it libben no ienkear net.<\/p>\n

Nim no Lemmink\u00e4inen, ien fan de helden fan de Kalevala. Hy wie smoarfereale op in jongfrommis \u00fat it l\u00e2n fan it Noarden. En wa’t fereale is, fielt him hiel goed, yn topkondysje. Lemmink\u00e4inen wie dus in hiele <\/em>man, doe’t er noch libbe. Mar om mei syn faam te trouwen moast er fan har mem earst in pear opdrachten \u00fatfiere. Ien fan dy opdrachten wie de hillige swan te sjitten, dy’t op de deadsrivier Tuonela swom. Lemmink\u00e4inen gie op it geheim fan de dea \u00f4f en woe dit geheim \u00fbntdekke troch de swan te sjitten. Mar wa’t nei dit \u00fbnberikbere mystearje rikt, komt de dea sels tsjin. In hoeder kaam op Lemmink\u00e4inen ta, lei in pylk op syn b\u00f4ge, skeat him dea, snie syn lichem yn stikken en goaide dy yn de deadsrivier.
\n‘In grouw\u00e9lige moard,’ roppe wy, ‘en wa bliuwt mei de brokken sitten?’
\nDe mem fan Lemmink\u00e4inen, want g\u00fblend stiet sy op ‘e kant fan de deadsrivier. Har libben liket brutsen. In mem dy’t har bern ferliest, slimmer kin it net. Is dit de ein? G\u00fblend by de rivier stean bliuwe? Nee, de mem fan Lemmink\u00e4inen komt yn aksje. It liket wol oft sy ek nei it \u00fbnberikbere rikt troch de lichemsdielen fan Lemmink\u00e4inen \u00fat ‘e deadsrivier op te fiskjen en dy wer ta in libben gehiel te meitsjen. Mar der is ien ferskil mei wat har soan die. Lemmink\u00e4inen socht it mystearje yn de dea, de stjerrende swan dy’t troch syn pylk rekke wurde moast. Mar syn mem siket it geheim yn it libben troch har soan wer ta libben te bringen.
\nAst it ferhaal fan Lemmink\u00e4inen oan bern fertelle soest, dan krigest miskien de fraach: ‘Hat de mem dat echt sa dien?’ It is net echt bard, mar it ferhaal is wol wier, der sit wierheid yn. Nammentlik wa’t in hiel libben ferdielt, komt \u00fat by de dea, mar wa’t fan de dielen in gehiel makket, komt \u00fat by it libben.<\/p>\n

Wat my it meast treft yn it ferhaal fan Lemmink\u00e4inen is de lofprizing fan de mem: ‘Do moatst dy lokkich priizgje en God tankje dat hy dy wer ta libben roppen hat. God hat derfoar soarge datst fan de dea r\u00eaden bist.’<\/p>\n

En dan binne wy by Psalm 113, ien fan de halleluja-psalmen of sa’t de joaden sizze: de earste fan de s\u00e2n Hallel-psalmen (113 oant en mei 119). Dy besjonge it slavelibben yn Egypte en de r\u00eading troch de h\u00e2n fan Jahweh. De farao briek it folk yn dielen: de manlju moasten sa bodzje dat se j\u00fbns brutsen th\u00faskamen en de joadske jonkjes waarden yn de Nyl smiten. Wurde memmen dan net brutsen? Dat wie it mystearje fan de dea, d\u00ear’t de farao sels yn weisakke, syn eigen \u00fbndergong yn de Reade See. Mar Jahweh r\u00eade it folk fan de slavernij, skonk in nij en hiel libben yn it l\u00e2n fan belofte.<\/p>\n

Halleluja! Mei de klam op ja<\/em>, de earste letters fan Jahweh, Gods namme. In joadske ferhaal fertelt dat troch de brutsen wr\u00e2ld d\u00ear’t wy yn libje, ek in brek yn Gods namme is \u00fbntstien. Dus Jah<\/em> en weh<\/em>. It earste diel (Jah) is yn de himel. It twadde diel (weh) is \u00fbnder de minsken, sa’t God yn de wolk oerdei of yn de fjoerkolom nachts it folk de wei nei it beloofde l\u00e2n wiisde. En sa’t God yn Jezus Kristus, de Minskesoan, twat\u00fbzen jier lyn r\u00eadend \u00fbnder de minsken wie. Halleluja, priizgje de Ivi… nee, net Ivige, want de namme fan God is noch altyd brutsen. En oan de ein fan de tiid? Dat komt noch, yn it twadde diel, sadat in gehiel \u00fbntstiet.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

10. Sjonge
\n<\/strong>Liet fan de libbensrivier: 5<\/p>\n

De brede stream rint nei de see,
\nde ivichheid op ierde,
\nde beken fine ’t r\u00fbzjend stee,
\nde ienheid sil net skiede.<\/p>\n

11. L\u00eaze
\n<\/em><\/strong>Ruth 1, 19 – 22
\nDeuteronomium 24, 17 – 22<\/p>\n

12. Sjonge
\n<\/strong>Liet fan No\u00f6my en Ruth: 1, 2 en 3
\nWize: liet 489 \u00fat it Lieteboek foar de tsjerken
\n<\/em>
\nIn minske as No\u00f6my
\ndy’t leaflik yn it libben stie
\nen mem fan flinke soannen wie,
\nsy folge Elim\u00ealek,
\nom’t Moab b\u00f4le hie.<\/p>\n

Behalve eigen b\u00f4le
\nbriek Moab ek it memmehert,
\nde dea hat mei har neisten ret:
\nde man en beide soannen
\nbelibben ’t Breah\u00fbs net.<\/p>\n

No\u00f6my gie as Mara
\nmei Ruth werom nei Betlehem,
\nde brutsen frou wie net mear mem,
\nsy klage oer har libben
\nen joech de skuld oan Him.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

13. Ferkundiging 2
\n<\/strong>
\nAl wer in mem dy’t troch de dea brutsen is, net ien kear, mar trije. Dat kaam No\u00f6mi oer yn Moab, d\u00ear’t se mei har man en beide soannen hinne flechte wie om oan de hongersneed yn Betlehem te \u00fbntkommen. De hiele h\u00fash\u00e2lding gong oer de Jordaan. Fan Moab nei it beloofde l\u00e2n is de Jordaan de libbensrivier, mar fan it beloofde l\u00e2n nei Moab de deadsrivier (lykas de Tuonela yn Finl\u00e2n).
\nDe trijef\u00e2ldige dea, dy fan No\u00f6mi’s man en har beide soannen, sloech ta yn Moab. Moab wie it l\u00e2n fan de sjenner Bileam dy’t fan kening Balak it folk Israel, dat op ‘en paad wie nei it beloofde l\u00e2n, ferflokke moast. Moab, it l\u00e2n fan de foarnommen flok foar Israel, dat moast wol \u00fatrinne op ‘e dea. Mar harkje no ris nei Bileam, hy sprekt gjin flok \u00fat, mar in seine, want it folk Israel is ommers op wei nei it l\u00e2n fan belofte. Mei gauwens komt it oan by de Jordaan, fan dy kant \u00f4f de libbensrivier.
\nMar No\u00f6mi, dy’t mei har skoandochter Ruth ek weromgiet, kin de Jordaan net mear sjen as libbensrivier. Gjin w\u00fbnder ast dyn man en beide soannen ferlern hast! Dan komst brutsen oan yn Betlehem, it Breah\u00fbs d\u00ear’t no de fjilden wer wyt binne om te rispjen. Brutsen ja, want harkje mar nei wat se seit: ‘Fol bin ik fuortgien en leech hat de Heare my weromstjoerd.’
\nAs teken fan har leech en brutsen libben, soe se ek har namme brekke moatte: No en omi. Wat leaflik wie (want dat betsjut No\u00f6mi), d\u00ear soe eins leaf fan oerbliuwe moatte, want in brutsen minske kin noch wol leaf w\u00eaze. Mar nee, No\u00f6mi docht it oars as God, se feroaret har namme hielendal: ‘Neam my tenei Mara, bitter, want de Almachtige hat my kwea oandien.’
\nSjocht Mara Jahweh as de hoeder dy’t Lemmink\u00e4inen by de deadsrivier Tuonela deasketten hat? It liket der in protte op. Eins klaget se: ‘God sels hat myn libben brutsen, Hy is in God fan it brekken yn dielen, in God fan de deadsrivier.’
\nMar Ruth, har Mo\u00e4bityske skoandochter dy’t meikommen is \u00fat har heitel\u00e2n, is der ek noch. Hat sy by it oerstekken fan de Jordaan wat fernommen fan in libbensrivier? Yn alle gefallen jout se har net del by de deadssituaasje d\u00ear’t har skoanmem yn ferkeart. Se liket op de mem fan Lemmink\u00e4inen, dy’t ek net mei lege hannen stean bleau oan de kant fan de Tuonela. Se fiske de dielen fan har soan op.
\nEn Ruth freget: ‘Sil ik it l\u00e2n mar netris yngean om te iersykjen?’
\nIeren binne de dielen dy’t de wurksters op it fjild ta in gehiel bine, in skeaf. Ruth stelt oan Mara foar om dy dielen op te fandeljen. Wa wit \u00fbntstiet der op ‘en doer in gehiel, in libben dat de muoite wurdich is.<\/p>\n

Jawis, sa moat it. De wet fan Mozes yn it boek Deuteronomium wol ha dat de l\u00e2nbesitters achtslaan sille op it rjocht fan de frjemdling, de widdo en de wees. Want jim foarfaars ha frjemdlingen, sels slaven, west yn Egypte. Dus jim witte wat lijen is. As jim rispje, oft it no om n\u00f4t, oliven of druven giet, ferjit in diel en lit dat oer foar de frjemdling, de widdo en de wees. Want ast fan dyn oerfloed dielst mei de earmen, sil Jahweh dy segenje, dy ta in hiel minske meitsje.<\/p>\n

Yn it ferline kaam oan de ein fan de preek de tapassing. Yn de sin fan: ‘Gelijk Bo\u00e4z van zijn rijke oogst een deel op het land achterliet voor Ruth, de Moabitische, zo moeten wij, gemeente, onze gaven voor de nooddruftigen met een liefdevol hart schenken. Het is zaliger te geven dan te ontvangen. Gedenkt daarom de diaconie.’
\nFerwachtsje fan my fan ‘e moarn net sa’n soarte fan tapassing. Want elkenien wit dat der hjoed de dei gen\u00f4ch mooglikheden binne om te dielen, tichtby en fier\u00f4f. Want wa’t fan him- of harsels dielt, helpt mei om it libben fan oaren hiel te meitsjen.<\/p>\n

Want sjoch no ris wat der mei Ruth bart. Om’t Bo\u00e4z mei sin wat fan de rispinge op it l\u00e2n lizze liet, komt sy mei 36 mingel (liter) koarnkerrels wer th\u00fas by Mara… No… \u00f6mi. De namme fan de skoanmem ferliest de bittere smaak, kriget wer wat leafs…, noch wol brutsen, mar dochs.
\nEn sjoch no ris wat fierder bart. Ruth trout mei Boaz, rekket swier en der wurdt in jonkje berne, Obed. En beppe nimt him yn de earms en g\u00fblt fan blidens. It brutsen No… \u00f6mi wurdt wer hiel: No\u00f6mi, de leaflike.
\nMar wy binne der noch net, want Obed wurdt letter pake, de pake fan kening David. En \u00fat it skaai fan David wurdt Jezus berne, de Hielmakker, yn it foarste plak fan dy’t brutsen binne, mar \u00fateinlik fan de hiele wr\u00e2ld.
\nBinne wy der no? Noch net, want 2000 jier nei Kristus libje wy noch altyd yn in brutsen wr\u00e2ld: … Mar der komt in tiid dat de Tuonela, de Jordaan, de Geau en de Wimerts feroarje yn paradyslike streamen en alle minsken, lykas de mem fan Lemmink\u00e4inen, Ruth en Bo\u00e4z, hielmakkers wurde, as neifolgers fan Jezus Kristus. Dan sille ek de beide dielen fan Gods namme wer ien wurde: Jahweh. Halleluja? Nee, hallelujahweh.
\nAmen<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

14. Oargelspul
\n<\/strong>
\n15. Sjonge
\n<\/strong>Liet fan No\u00f6my en Ruth: 4, 5, 6 en 7
\n
\n<\/em>Jah-weh, syn namme brutsen,
\nseach nei de earme widdo om
\ntroch Ruth har tsjinjend sizzen: ‘Kom,
\nlit my de ieren sykje,
\ndan wurdt it libben rom.’<\/p>\n

Op ’t fjild fan l\u00e2nhear Bo\u00e4z
\ndie Ruth oprjocht har leafdedie,
\nde ieren struiden doe it sie
\nfoar ’t libben yn de mande
\ndat sin en takomst hie.<\/p>\n

No\u00f6my waard gau beppe
\nfan Obed, leaflik it tafriel,
\nhar brutsen libben wie wer hiel,
\nde wei gie troch nei Jezus,
\ndy’t dielde fan syn miel.<\/p>\n

Noch altyd brekke libbens,
\nmar is de minsketiid oanein,
\ndan wurdt ien namme sjongend sein:
\nJahweh hat op ‘e ierde
\nsyn hiele folheid lein.<\/p>\n

16. Us Heit
\n<\/strong>
\nUs Heit yn ‘e himel,
\nlit jo namme hillige wurde,
\nlit jo keninkryk komme,
\nlit jo wil dien wurde
\nop ierde likegoed as yn de himel.
\nJou \u00fas hjoed \u00fas deistich brea
\nen ferjou \u00fas \u00fas skulden,
\nsa’t ek wy \u00fas skuldners ferj\u00fbn hawwe;
\nen lit \u00fas net yn fersiking komme,
\nmar ferlos \u00fas fan ‘e kweade.
\nWant fan jo is it keninkryk
\nen de kr\u00eaft
\nen de hearlikheid
\noant yn ivichheid.
\nAmen<\/p>\n

17. Sjonge
\n<\/strong>Ut fjoer en izer, soer en s\u00e2lt: 1, 2 en 3<\/p>\n

Ut fjoer en izer, soer en s\u00e2lt,
\nsa fier as ljocht, sa ieuwen\u00e2ld,
\n\u00fat alles komt in mins te wr\u00e2ld
\nen wurdt wer hieltyd berne.
\nAs izer yn flam en fjoer,
\nas s\u00e2lt en bitterswiet en soer,
\nas minske foar minske oer
\nsa wurde minsken berne.<\/p>\n

As wetter dat in boarne wurdt,
\nde oar ta stille wink of wurd,
\nas nimmen wit hoe lyts en grut
\nsa wurde minsken berne,
\nas j\u00fbntiid en moarntiidsrea,
\nas hjir en d\u00ear, as hjoed en ea,
\nas lea n\u00east in oare lea,
\nas hantaast nei ’t ferlerne.<\/p>\n

As ljocht sa fier en \u00e2ld en wiis,
\n\u00fat ierdeswart en himelgriis,
\n\u00fat wetter, toarst en fjoer en iis,
\ntroch toarnen en troch hagen
\ngean minsken, fan tiid net wis,
\ntroch libben fjoer dat binend is,
\nby leed, wille en gemis
\nmei minsken troch de dagen.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

18. Seine
\n<\/strong>
\nWy reizgje fan it geastlike Breah\u00fbs
\nnei \u00fas eigen Breah\u00fbs
\nyn it witten dat brea der is om te dielen
\nen yn it leauwen
\ndat in brutsen libben troch it dielen
\nwer hiel wurdt.
\nMei \u00fas giet de leafde fan Jahweh,
\nde kr\u00eaft fan Jezus, de Hielmakker
\nen de ynspiraasje fan de Hillige Geast.<\/p>\n

19. Sjonge<\/strong>
\nLiet 456: 3<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tsjinst op 2 septimber 2007 yn Drylts 1. Tarissing Wy komme fan ‘e moarn by elkoar yn de wittenskip dat it libben faak noch brutsen en ferdield is, mar tagelyk giet \u00fas hoop \u00fat nei in hiel libben, folslein yn it leauwe en de leafde. Wy fiere hjoed dat hiele libben al en sprekke \u00fat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-8409","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-religy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8409","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8409"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8409\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8989,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8409\/revisions\/8989"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}