{"id":8348,"date":"2016-11-13T20:35:41","date_gmt":"2016-11-13T20:35:41","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tjerkstra.com\/wordpress\/?p=8348"},"modified":"2016-11-26T18:46:31","modified_gmt":"2016-11-26T18:46:31","slug":"bernewei-tsjinst-yn-itens","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/religy\/bernewei-tsjinst-yn-itens\/","title":{"rendered":"Bernewei-tsjinst"},"content":{"rendered":"\n\n\n
<\/td>\n \"PDF\" <\/a><\/td>\n \"Print\" <\/a><\/td>\n \"E-mail\" <\/a><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n\n\n\n
Tsjinst op 24 septimber 2006 yn Itens<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

1. Tarissing<\/strong><\/p>\n

Wy binne fan ‘e moarn op wei gien,
\noer asfalt en oer stiennen,
\nnei dizze tsjerke om de ivige wei
\nte belibjen fan hjoed nei hjoed nei hjoed,
\nlykas in bern troch it libben rint.<\/p>\n

Us help d\u00earby komt fan de Hear,
\ndy’t himel en ierde skepen hat,
\ndy’t trou is oan syn skepping
\nen dy’t stiet foar it wurk
\ndat Hy op Him nommen hat.<\/p>\n

2. Sjonge<\/strong>
\nPsalm 139: 1, 2 en 7<\/p>\n

3. L\u00eaze<\/strong>
\nPsalm 139, 13-18, 23-24<\/p>\n

4. Sjonge<\/strong>
\nPsalm 139: 9, 14<\/p>\n

5. It gean fan de wei<\/strong><\/p>\n

a. \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Hoe wie de reis hjirhinne?
\nHast \u00fbnderweis noch wat belibbe?
\nOf wie de reis sa as altyd?
\nIt eintsje rinnen lykas op in oare snein… de fuotten bringe my der wol.
\nDe foet op it gaspedaal… en it ferst\u00e2n op \u00fbneindich.<\/p>\n

b.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 En de libbenswei… noch altyd de muoite wurdich?
\nOf is de muoite sadanich datst der altyd wurch fan bist?
\nEn datst gjin sicht mear op it libben hast, fan hjoed nei hjoed nei hjoed.
\nGiet it net om dat eachweid?
\nIt eachweid fan God, fan in bern…
\nSa’t in bern nei de dingen om him hinne sjocht,
\nwant de takomst is fan hjoed nei hjoed nei hjoed,
\nde ivichheid fan it no, want no bart it!
\nDe takomst is gjin dream, mar it plantsjen fan in beam.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

6. Sjonge<\/strong>
\nTakomst is gjin dream<\/p>\n

Net letter, net letter –
\ntakomst is de dei fan hjoed.
\nDreamen falle yn it wetter
\nas de no-tiid \u00fas net stjoert.
\nNet letter, net letter –
\ndreamen falle yn it wetter.<\/p>\n

Refrein
\nTakomst is gjin dream,
\nmar it plantsjen fan in beam.
\nS\u00fbnder fuotten yn ‘e ierde
\nbliuwe dagen s\u00fbnder dieden.
\nTakomst is de koartste klap –
\nhjoed sette wy de earste stap.<\/p>\n

Net heger, net heger –
\nslaan de earste stien net oer.
\nMei it bouwurk klimt de steger
\nnei de maaibeam op ‘en doer.
\nNet heger, net heger –
\nmei it bouwurk klimt de steger.<\/p>\n

Refrein<\/p>\n

Net fierder, net fierder –
\nrin net op ‘e tiid foar\u00fat.
\nSiedzje moat de iere siedder,
\nfoar’t it nije l\u00e2n \u00fbntspr\u00fat.
\nNet fierder, net fierder –
\nsiedzje moat de iere siedder.<\/p>\n

Refrein<\/p>\n

7. Gebed
\n<\/strong>
\nHeit yn de himel, hjir binne wy dan,
\nfolwoeksen minsken
\ndy’t it de muoite wurdich f\u00fbnen
\nom fan ‘e moarn nei de tsjerke yn Itens te gean.
\nIs it wier dat neat oan Jo foarby giet?
\nWatfoar byld moatte wy dan fan Jo ha
\nom te leauwen dat neat foar jo each ferburgen bliuwt?
\nIs it wol sa dat jo eachweid sa fier rikt
\ndat neat foar Jo \u00fbnwis is?
\nIn soarte fan Grutte Broer dy’t \u00fas op ‘e fingers sjocht.
\nWy bidde: leaver dat net, God,
\nwant as wy earlik binne, ha wy gjin ferlet
\nfan in god-Balkenende of in god-Bush.
\nW\u00ear’t wy net s\u00fbnder kinne, is in God de Heit
\nof God de Mem, dy’t lykas ierdske \u00e2lders har bern,
\n\u00fas it fertrouwen jout om as it nedich is
\n\u00fbnbegeanbere wegen troch it libben te gean.
\nLykas jo Soan Jezus, \u00fas wiere Grutte Broer.
\nAmen<\/p>\n

8. L\u00eaze<\/strong>
\nMarkus 9, 30-37<\/p>\n

9. Sjonge<\/strong>
\nAs in bern yn ‘e wr\u00e2ld<\/p>\n

Wa is yn Gods Keninkryk
\nwichtich as gjin oar te neamen?
\nHy dy’t oan in bern gelyk
\nyn ‘e romte fan syn dreamen
\nhim fernuvert oer de dingen
\n\u00fbnder wurden net te bringen.<\/p>\n

Refrein
\nIepen eagen, iepen earen,
\nen in see fan tiid te gean
\nom by alles stil te stean,
\nnoait te grut en noait te \u00e2ld
\nom ferw\u00fbndering te learen:
\nas in bern yn ‘e wr\u00e2ld.<\/p>\n

Dy’t net oan de dagen tilt
\nsil yn frijheid \u00fbnderfine
\ngrutter as te keap foar jild,
\ndat it each sa faak ferbline.
\nSjoch de rykdom om dy hinne,
\nsa’t de lytse bern noch kinne.<\/p>\n

Refrein<\/p>\n

Kom net oan it each fan bern,
\nstraf se net mei g\u00e2ns ferdwazing.
\nLit se om har hinne sjen,
\nfol \u00fbnthjit en fol ferbazing.
\n’t Heimnis fan \u00fas djipste w\u00eazen
\nis op har gesicht te l\u00eazen.<\/p>\n

Refrein<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

10. Ferkundiging<\/strong><\/p>\n

Wa’t it prachtige boek ‘De Oerpolder’ fan Hylke Speerstra l\u00eazen hat, dat oer It Heidenskip fan de njoggentjinde ieu giet, is grif Tine Flapper tsjinkommen. Sy wie lytsfaam, eins noch mar in bern, by boer Sible Westendorp en Margaretha Hettinga op ‘e pleats ‘Grut Welgelegen’, no oan de Ursuladyk.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

Yn de winter fan 1864 mei it iis dik yn de marren en puollen en mei f\u00fble sniestoarmen lei de boerinne yn it kreamb\u00ead en it like net b\u00east. It bern woe mar net komme en it libben fan de mem stie faai. Grutfeint Meindert wie troch de boer mei hynder en slide nei Warkum stjoerd om dokter en pastoar, mar kaam allinnich en snieblyn werom. Yn alle gefallen moast der wijwetter komme foar in needdoop fan it bern. Tine Flapper wist dat boer Herre Hylkes de Jong fan de Helpleats alle jierren mei de peaskedagen in kr\u00fbkfol wijd wetter fan de misse \u00fat Warkum meinaam. Dat d\u00ear soe Tine dan wol hinne. Doe’t se har dik ynpakte foar de swiere reis, skamme grutfeint Meindert him, dat hy soe mei.
\nDe hiele wr\u00e2ld wie wyt fan de wiskjende snie, de sleatten leine fol en de l\u00e2npaden wiene net mear te sjen. Doe’t se noch net iens healwei wiene, gong Meindert, dy’t op ‘e nij snieblyn wurden wie, werom, mar Tine sette troch. Se seach in ljochtsje en wist, dat moast de pleats ‘Lyts Welgelegen’ w\u00eaze fan de widdo fan Ulke Dykstra silger. Se wie har derfan bewust dat se de Helpleats net helje soe, dat… Om it lange ferhaal koart te meitsjen, Tine kaam werom mei in stik iis \u00fat ‘e reinwettersbak fan ‘Lyts Welgelegen’, dat teie soe ta wetter, wijd troch har folh\u00e2lden op de \u00fbnbegeanbere paden yn It Heidenskip.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

No is it net myn bedoeling om yn it ferfolch fan de ferkundiging in bepaald byld fan Jezus de Soan en God de Heit op te roppen as sieten se beide yn in maklike stoel troch de wolkefinsters nei de ierde te sjen. Want dat godsbyld is tefolle \u00fat it minsklike wei tocht. Wol is it de bedoeling om yn it folgjende petear tusken God en Jezus de tekst yn Markus opljochtsje te litten. Want wy meie der fan\u00fat gean dat der kommunikaasje tusken de Heit en de Soan west hat en noch is. Troch gebed, mar wa wit miskien ek wol streekrjocht oer de tast\u00e2n op ierde yn 1864 en 2006.<\/p>\n

Doe’t Jezus Tine Flapper d\u00ear yn de wite wyldernis fan it Heidenskipster gea mei it brok iis bewuolle yn de skelk rinnen seach, glimke er.
\n“Is der wer wat posityf bys\u00fbnders oer de ierde te melden?” frege God.
\n“Sa hie ‘k it no krekt bedoeld,” antwurde Jezus, “de lytsfaam fan ‘Grut Welgelegen’, in bern noch, is dwaande mei in hillige opdracht op \u00fbnbegeanbere paden.”
\n“Dat klinkt yndie bys\u00fbnder,” sei God, “do bedoelst dat stik iis \u00fat ‘e reinwettersbak fan Ulke Dijkstra.”
\n“Troch it op ‘en paad gean yn de sniestoarm, wat foar har in lijenswei is, hat se it better begrepen as myn dissipelen eartiids.”
\n“Dyn dissipelen,” sei de Heit, “d\u00ear hast it faker oer h\u00e2n, it hat dy wol heech sitten.”
\n“Ik woe harren yndie op ‘e hichte bringe fan de wei dy’t ik gean soe: nei Jeruzalem ta wie noch in paad, mar d\u00earnei moast ik it eigen paad gean, myn \u00fbnbegeanber lykjende wei… mar d\u00ear ha wy it folle faker oer h\u00e2n…”
\n“In krusiale wei,” sei de Heit earnstich, “troch dy begeanber makke foar de minskheid.”
\n“Hoewol…,” wifele Jezus, “ik bedoel dat elk minske syn eigen kr\u00fas draacht en… yn prinsipe sil elkenien de eigen wei yn it libben fine moatte, mar…”
\n“Sil ik de sin mar \u00f4fmeitsje? “frege God en daliks gie er fierder: “Mar Jezus fan Nazareth, minskesoan fan Marije en Joazef, hat oan Tine Flapper de wei troch it poall\u00e2nskip fan It Heidenskip wiisd, wat fan gefolgen hie dat it iis \u00fat de reinwettersbak fan Ulke Dijkstra wijd wetter waard.”
\nJezus glimke en prate fierder oer Galilea as belibbe er de reis troch dat gebiet op ‘e nij: “Nei’t ik de dissipelen besocht hie \u00fat te lizzen hoe’t myn wei fierder rinne soe, r\u00fbnen se foar my \u00fat. Guon seagen earst noch oer it skouder as woene se der wis fan w\u00eaze dat ik op dat stuit b\u00fbten harren r\u00fbnte foel. Doe giene se de foar harren bekende wei, letterlik en figuerlik. Se koene it paad yn Galilea wol dreamend fine. En figuerlik… harren libbenswei? Ik seach har drok meneuveljen en wist dat it om in prestiizjekwestje gie. Petrus, Jehannes en Jacobus hiene mei west de berch op en it fisioen fan Mozes en Elia belibbe. Jawis, it koe net misse, d\u00ear hiene se it oer en miskien stiene se harren der wol op foar. Teminsten no’t se wisten dat de oaren net by steat west hiene in jonge te befrijen fan in kweageast…”
\n“Neat minskliks wie dyn dissipelen frjemd,” sei God.
\nJezus skodholle: “It hie harren eigen w\u00eaze moatten de \u00fbnbegeanber lykjende wei te gean fan de minste te w\u00eazen. Want it wie sa! Doe’t wy yn Kaperna\u00fcm wiene, yn it h\u00fbs fan Petrus, kaam it hege wurd der\u00fat. It gie om de heechste, de belangrykste, de premier fan Galilea om it samar ris te sizzen.”
\n“Nei it mislearjen fan dyn les oer lijen en opstanning moasto harren de twadde les jaan,” sei de Heit.
\n“Om earlik te w\u00eazen wie ‘k der op dat stuit mei oan, mar doe seach ik him yn de doariepening stean, it jonkje mei in snotbongel \u00fbnder de noas. Safolle minsken yn ien h\u00fbs hie him nijsgjirrich makke. En ynienen wist ik it, net in omhaal fan wurden, mar de libbene werklikheid of… ja, dat is better… de libbene wierheid. Ik lei de earm om syn skouders, helle him oan en sei inkeld: ‘Wa’t om My sa’n bern opnimt, dy nimt My op. En dy’t My opnimt, nimt My net op, mar Him dy’t My stjoerd hat.”
\nGod knikte glimkjend en frege: “En doe?”
\n“It wie stil en bleau stil. Allinnich lytse Jefta sn\u00fafde trije kear en huppele de doar \u00fat.”
\nDoe sei God: “Tine Flapper, Jefta, de Soan en de Heit…”
\n“Miskien is dat rychje noch net kompleet,” woe Jezus ha, “heit en mem, Tine Flapper, Jefta, de Soan en de Heit.”
\nDe Heit seach de Soan freegjend oan.
\n“Is it net sa dat \u00e2lders derfoar soargje dat bern frij en \u00fbnbefongen yn de wr\u00e2ld stean en gean kinne? Ik ha it sels \u00fbnderf\u00fbn by myn ierdske heit en mem yn Nazareth. It h\u00fbs en it timmerwurkplak wiene in feilige taflecht. Ik koe as jonge altyd op myn \u00e2lders weromfalle. En letter…”
\nJezus draaide it gesicht nei de Heit. Se begriepen elkoar s\u00fbnder wurden, mar dochs woe de Soan it sein ha: “Letter yn de Jordaan, nei’t Jehannes my \u00fbnderdompele hie, krige ik de Geast en fielde my roppen…”
\nDe Heit knikte: “Wat soe ik doe ek oars sein hawwe kinne as datsto myn leave Soan wiest, dy’t altyd op my weromfalle koe. In feilige taflecht, om dyn eigen wurden te br\u00fbken, foar dy en foar elkenien dy’t in bern as Tine Flapper en Jefta opnimt. Mar om noch efkes op Jefta werom te kommen, hast him letter noch sjoen? Ik bedoel… syn wei troch it libben.”<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

“Nei’t er huppeljend it h\u00fbs \u00fatr\u00fbn, like alle libben wei te stjerren. Sels Petrus seach nei syn teannen en wist net wat er sizze moast. Doe bin ik wer \u00fat harren r\u00fbnte r\u00fbn, lykas earder, doe’t wy \u00fbnderweis wiene. Mar der wie in grut ferskil. Diskear hiene se de les begrepen…”
\n“Goed,” sei God, “mar ik frege hoe’t it fierder mei Jefta gie.”
\n“Ik seach him yn de r\u00fbnte mei oare bern… se boarten heit en memke en Jefta wie de heit… it like as wied er al wer fergetten wat yn it h\u00fbs fan Petrus bard wie.”
\n“Dat is ivich libben,” sei God.
\n“Ivich libben… ik soe earder sizze dat bern sa libje dat se alle dagen wegen ynslaan dy’t se noch net earder gien binne.”
\n“Ivich libben dus,” hold God fol, “se libje fan hjoed nei hjoed nei hjoed, ferline en takomst pleagje har net, mar binne harmonysk yn harren hjoed opnommen. Is foar \u00fas t\u00fbzen jier ek net as in dei?”
\n“Lit \u00fas it earst ris by 142 h\u00e2lde,” sei Jezus.
\n“Humor?” frege God.
\n“En earnst tagelyk,” antwurde Jezus, “fan 1864 nei 24 septimber 2006 om goed 10.00 oere yn de tsjerke fan Itens.”
\nGod glimke en song: “Wa is yn Gods keninkryk wichtich as gjin oar te neamen? It klonk goed, dat moat al sein wurde.”
\nJezus knikte, loek oan de skouders en sei: “Mar de bern?”
\n“Dy binne der net,” sei God, “mar it is miskien net ferkeard, om it op syn Frysk te sizzen, dat se \u00fas petear yn Itens \u00f4fdraaid ha.”
\n“Amen,” sei Jezus.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

11. Oargelspul<\/strong><\/p>\n

12. Sjonge<\/strong>
\nHjoed<\/p>\n

Hoe sille wy hjoed fine
\nde wei foar \u00fas te gean,
\nnet b\u00fbn oan it ferline
\nen los fan in bestean
\ndat stroffelet oer de paden
\nfan hjoed de takomst yn,
\nde r\u00eagen swier beladen,
\nfoar ’t libben d\u00f4f en blyn.<\/p>\n

Doch hjoed de eagen iepen
\nen skerpje ek it ear,
\nde geast dy’t leit te sliepen,
\ngun dy gjin slommer mear,
\nwol ek de r\u00eagen rjochtsje,
\nsmyt alle swierte \u00f4f,
\ndan sil de wei opljochtsje
\nfan bern oan ’t libben trou.<\/p>\n

It bern lit him net bine
\noan tiden lang of koart,
\nde swierte fan ’t ferline
\nof wat noch komme moat,
\nit libbet op ‘e wegen
\nfan hjoed nei hjoed nei hjoed,
\nmei nei noch foar ferlegen,
\nit no is mear as goed.<\/p>\n

Op wegen yn \u00fas libben
\nleit no gjin stroffelstien,
\nw\u00eas oan de bern besibbe,
\nmei harren libjen ien
\nen komt it paad yn ’t tsjuster,
\nde ivichheid rint mei,
\nit ljocht komt net fan juster,
\nmar fan de nije dei.<\/p>\n

13. Gebed<\/strong>
\nUs Heit<\/p>\n

14. Kollekte<\/strong><\/p>\n

15. Sjonge<\/strong>
\nIn spylt\u00fach bin ik yn Gods h\u00e2n<\/p>\n

In spylt\u00fach bin ik yn Gods h\u00e2n
\nik sjong fan fred’ en ljocht
\nen de deemoedigen yn ’t l\u00e2n
\nbring ik in bliid berjocht.<\/p>\n

De b\u00fbgden \u00fbnder soarch en smert
\nsil romt’ en rykdom ha
\nik sjong de brutsenen fan hert
\nwer freugd’ en \u00fatsjoch ta.<\/p>\n

Ik spylje alle finz’nen foar
\nit \u00e2lde frijheidsliet
\nik spylje foar de tichth\u00fbsdoar
\nsalang’t dy iepen giet.<\/p>\n

Ik sjong foar elke earme siel
\ndy’t yn it leed ferslacht
\nfan d’ alderearste sinnestriel
\nen ’t wiken fan de nacht.<\/p>\n

Ik sjong, ik sjong foar rap en r\u00fat
\nyn dizze goud’ne moarn:
\no minsken, str\u00fbp jim fodden \u00fat
\nen l\u00fbk de feestklean oan.<\/p>\n

Ik sjong it wurd oer berch en d\u00fan
\nfan libben en beh\u00e2ld –
\nen moarn, dan romje wy it p\u00fan
\nen bouw’ in nije wr\u00e2ld.<\/p>\n

16. Seine<\/strong><\/p>\n

Elk giet no wer syn of har wegen,
\nbegeanber en \u00fbnbegeanber,
\nfan hjoed nei hjoed nei hjoed,
\nas de wei fan in bern;
\nmei Gods eachweid oer \u00fas libben,
\nmei de leafde fan \u00fas Grutte Broer Jezus
\nen mei de wyn fan de Geast yn de r\u00each.
\nAmen<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n


\n<\/em><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tsjinst op 24 septimber 2006 yn Itens 1. Tarissing Wy binne fan ‘e moarn op wei gien, oer asfalt en oer stiennen, nei dizze tsjerke om de ivige wei te belibjen fan hjoed nei hjoed nei hjoed, lykas in bern troch it libben rint. Us help d\u00earby komt fan de Hear, dy’t himel en ierde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-8348","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-religy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8348","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8348"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8348\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8925,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8348\/revisions\/8925"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8348"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8348"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8348"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}